زمینه و هدف: طی دهه های اخیر، مفهوم مراقبت تسکینی به عنوان رویکردی چند رشته ای مورد توجه قرار گرفته که با توجه به ماهیت و نوع بیماران هدف آن و نیاز های روان شناختی آن ها مشخص شده است. بررسی و توجه به این نیازها و تلاش برای رفع آن ها از وظایف روان شناس بوده که با چالش های بسیاری مانند ابهام نقش ها و وظایف و نیازهای آموزشی و پژوهشی روبه رو است. در نتیجه، هدف مقاله ی حاضر، بررسی مهارت های تخصصی روان شناسی در ارزیابی، مداخله و پژوهش و ابعاد نظری و عملی این رشته در فضای مراقبت تسکینی است. روش: این مطالعه به روش مروری و با استفاده از کلید واژه های palliative، psychologist، advanced cancer، end of life، hospice، terminally ill، chronic illness، bereavement، grief صورت گرفت. با جست و جو در بانک های اطلاعاتی PubMed، Elsvier، Scopus، Science Direct، ProQuest مقالات مرتبط در بازه ی زمانی 1997-2017 مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: روان شناسان تیم مراقبت تسکینی در مراحل مختلف بیماری ایفای نقش می کنند. در این راستا، ارتباط و ارزیابی به عنوان گام های نخست خدمات آن ها و مشاوره و روان درمانی اختصاصی برای هر نوع اختلال و مشکل روان شناختی بیماران توسط روان شناس ارائه می شود. این روا ن شناسان خدمات خود را به خانواده بیماران در زمان بستری تا مراحل از دست دادن و سوگ ادامه خواهند داد. حمایت و مراقبت از اعضای تیم مراقبت تسکینی و مشارکت در طرح های تحقیقاتی نیز از دیگر وظایف این روان شناسان است. بحث و نتیجه گیری: با توجه به عملکرد چندگانه روان شناسان در تیم مراقبت تسکینی و نیز ارائه خدمات گسترده از بیماران تا خانواده آن ها و نیز اعضای تیم مراقبت تسکینی، کسب مهارت های تخصصی و آموزش های مداوم برای آنها لازم و ضروری است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: مراقبت تسکینی یک مفهوم مهم در پرستاری بالینی است که تعاریف متفاوتی از آن در متون موجود است. هدف مطالعه حاضر، تحلیل مفهوم مراقبت تسکینی و شناسایی ویژگی ها، پیشایندها و پیامدهای آن در بافت پرستاری بوده است.روش بررسی: در این مطالعه از رویکرد تکاملی راجرز برای شفاف سازی مفهوم مراقبت تسکینی استفاده شد. به این منظور پایگاه های اطلاعاتی PubMed ,CINAHL ,Sciencedirect و Google scholar مورد جستجو قرار گرفتند. معیار اصلی جهت ورود، مقالات چاپی تمام متن به زبان انگلیسی در محدوده سال های 2004 تا 2013 میلادی بود. جهت جستجو از واژه های «Palliative care» و «Nursing care» در عنوان و چکیده مقالات استفاده شد. در کل از 410 مقاله، 105 مقاله با پژوهش حاضر مرتبط بودند که در نهایت 25 مقاله جهت بررسی انتخاب شدند.یافته ها: در این مطالعه، ویژگی های مفهوم مراقبت تسکینی در دو بعد رویکرد پایان زندگی و رویکرد همگانی شناسایی شدند. پیشایندها مشتمل بر الزامات و تسهیل کننده ها بودند و پیامدها نیز دربردارنده پیامدهای مثبت و منفی بودند.نتیجه گیری کلی: یافته های مطالعه، مفهوم مراقبت تسکینی را مورد شناسایی قرار داده است. همچنین یافته ها نشان می دهد که مراقبت تسکینی جنبه مهمی در پرستاری بالینی به شمار می آید.

زمینه و هدف: شناخت موضوع در علم فقه به معنی شناخت چیزی که حکم شرعی بر آن مترتب می شود، از اهمیتی ویژه برخوردار است؛ چرا که موضوع، اساس و علت حکم فقهی است. در میان موضوعات فقهی جدید مراقبت تسکینی رویکردی است که برای ارتقای کیفیت زندگی بیماران لاعلاج پیشنهاد شده است. بیان دقیق موضوع مراقبت تسکینی و تعیین تعارض یا عدم تعارض آن با قواعد فقهی از ضروریات فقه پویاست. بنابراین این پژوهش به تشریح جنبه های فقهی موضوع مراقبت تسکینی بر اساس قواعد فقه امامیه اختصاص یافته است تا یاریگر فقها در صدور احکام باشد. مواد و روش ها: این پژوهش براساس روش کتابخانه ای و رویکرد توصیفی تحلیلی به تشریح موضوعی مراقبت تسکینی از نگاه قواعد فقه امامیه پرداخته است. در این پژوهش ابتدا فعالیت های مختلف مراقبت تسکینی از منابع معتبر دیجیتال واخوانی گردیده و سپس با شرح اهداف مدنظر در مراقبت تسکینی به تفاوت آن با اتانازی پرداخته شده است. در شناخت فقهی موضوع مراقبت تسکینی ابتدا به مرجع تصمیم گیرنده برای انتخاب آن با لحاظ قاعده سلطنت نفس اشاره شده است. در مرحله بعد موضوع مراقبت تسکینی نسبت به قواعد فقهی حفظ نفس، دفع ضرر و اضرار و رفع عسر و حرج مورد واکاوی قرار گرفته است. اولویت یا عدم اولویت گزینش مراقبت تسکینی بر مراقبت های طولانی کننده حیات نیز با مقایسه این دو نوع مراقبت از حیث رعایت قواعد فقهی مورد بررسی قرار گرفته است. نتیجه گیری: مراقبت تسکینی تضادی با هیچ یک از قواعد فقه ندارد. هدف و قصد در اتانازی تسریع مرگ است که اقدامی خلاف حفظ نفس می باشد؛ اما در مراقبت تسکینی این قصد منتفی است. بنا به قاعده سلطنت نفس، مرجع تصمیم گیرنده برای مراقبت تسکینی، فرد بیمار است. مراقبت طولانی کننده حیات با قاعده وجوب حفظ نفس و مراقبت تسکینی با قواعد لاضرر و لاحرج تناسب بیشتری دارند که بیمار می تواند میان این دو مراقبت بنابر قاعده اهم و مهم انتخاب نماید.

مقدمه: ارایه مراقبت تسکینی به بیماران مبتلا به بیماری های صعب العلاج یک چالش کنونی و آینده می باشد. پرستاران اولین گروه فراهم کننده مراقبت تسکینی می باشند که بررسی و شناسایی درد و رنج بیماران اولین مراقبت حرفه ای آنان است. از این رو آموزش مراقبت تسکینی به دانشجویان پرستاری می تواند کمک زیادی به مراقبت بهتر از این بیماران کند. مطالعه حاضر با هدف طراحی برنامه درسی مراقبت تسکینی برای دانشجویان پرستاری می باشد. روش ها: در این مطالعه مروری پایگاه های Magiran، SID، Pubmed، Science direct و Springer جستجو شد. مقالات از سال 2000 تا 2017 با استفاده از کلید واژه های آموزش، برنامه درسی، مراقبت تسکینی، پرستاری جستجو شد. نتایج: از بین 1024 مقاله، 53 مقاله مورد بررسی اولیه قرار گرفت که در نهایت 9 مقاله جهت تحلیل انتخاب شد. چهار عنصر برنامه درسی شامل هدف، محتوا، روش های تدریس و ارزشیابی برنامه درسی مراقبت تسکینی مورد بررسی قرار گرفت. در این برنامه درسی هدف آموزش ارتقاء آموزش دانشجویان پرستاری در ارتباط با مراقبت های تسکینی و از جمله مراقبت از بیمار در انتهای زندگی است. محتوای آموزشی تاکید بر 5 طبقه شامل اصول مراقبت تسکینی، مراقبت فیزیکی، ارتباطات، اخلاق و مسائل روانی-اجتماعی-معنوی-فرهنگی دارد. که در این برنامه درسی از روش های مختلفی برای تدریس و ارزشیابی دانشجویان استفاده شد. نتیجه گیری: این برنامه درسی ابعاد مختلف مراقبت تسکینی برای رشته پرستاری را با مروری بر متون مورد توجه قرار داده است. با توجه به نیاز جامعه به ارایه خدمات تسکینی پرستاران چنین برنامه های آموزشی ضرورت دارد.

مقدمه: با توجه به پیشرفت های قابل توجه در علم مراقبت های ویژه، امکان کمک به بیماران بسیار بدحال فراهم شده و این امر سبب افزایش طول عمر در مواردی با پیش آگهی بسیار ضعیف شده است. هدف از این مطالعه، تعیین خودکارامدی درک شده پرستاران با آموزش مراقبت تسکینی می باشد. روش کار: این پژوهش یک مطالعه تجربی می باشد که در سال 1398 انجام شد. جامعه پژوهش را پرستاران شاغل در بیمارستان های میبد و اردکان تشکیل می دادند که 80 نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. مداخله شامل آموزش مفهوم مراقبت تسکینی، به مدت چهار جلسه 60 دقیقه ای بود. داده ها با استفاده از پرسشنامه مشخصات دموگرافیک و مقیاس خودکارامدی مراقبت تسکینی گردآوری شدند. پرسشنامه قبل و بعد از آموزش توسط نمونه ها تکمیل گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSSنسخه 16 و با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی(تحلیل کواریانس تک متغیری) انجام شد. یافته ها: میانگین سنی مشارکت کنندگان در گروه مداخله 6/38 سال و سابقه کاری 25/14 سال بود که به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. در هر دو گروه، اکثریت مشارکت کنندگان زن (85%) و دارای تحصیلات کارشناسی (5/92%) بودند که همسان بودند. میانگین نمرات خودکارآمدی درک شده و ابعاد آن، در پیش آزمون، بین دو گروه تفاوت معنادار بوده و در گروه مداخله بیشتر از گروه کنترل بود. پس از کنترل تاثیر سن، سابقه کار و نمرات پیش آزمون، با استفاده از آزمون آنکووا، مشخص شد که میانگین نمره خودکارآمدی درک شده و ابعاد آن، در گروه مداخله، به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود (001/0>P) نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که آموزش مراقبت تسکینی بر ارتقاءمیزان خودکارآمدی درک شده موثر بوده است. بدین ترتیب مداخله آموزشی مبتنی بر رویکرد مراقبت تسکینی می تواند به عنوان یک مداخله ی موثر در ارتقای خودکارامدی درک شده و ابعاد آن در پرستاران مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: توجه به مراقبت تسکینی از نوزاد و خانواده ضروری است. جهت اجرای مراقبت تسکینی لازم است، تجارب پرستاران در نظر گرفته شود. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تبیین تجارب پرستاران از مراقبت تسکینی در بخش مراقبت ویژه ی نوزادان انجام شد. روش کار: این مطالعه به روش کیفی و با رویکرد تحلیل محتوا در بخش های مراقبت ویژه ی نوزادان اصفهان در سال 1399 انجام شد. معیارهای ورود به مطالعه، داشتن رضایت جهت شرکت در مطالعه و داشتن تجربه مراقبت از نوزاد و خانواده در مرحله ی انتهای زندگی بود. به روش نمونه گیری هدفمند با 12 پرستار مصاحبه های عمیق نیمه ساختارمند صورت گرفت. مصاحبه ها ضبط، تایپ و مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. جهت اطمینان از صحت و پایایی داده ها از معیارهای گوبا و لینکن استفاده شد. یافته ها: اولین درون مایه ی حاصل از پژوهش فوق مراقبت تسکینی از نوزاد بود. این درون مایه از دو طبقه ی "مراقبت همراه با شفقت انتهای عمر" و "مراقبت معنوی انتهای عمر" تشکیل شده است. دومین درون مایه ی حاصل از پژوهش فوق مراقبت تسکینی از خانواده بود. این درون مایه از طبقات "مراقبت تسکینی از خانواده قبل از مرگ نوزاد" و "مراقبت تسکینی از خانواده پس از مرگ نوزاد" تشکیل شده است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش فوق مطابق با تعریف سازمان بهداشت جهانی از مراقبت تسکینی در کودکان است که به مراقبت کامل فعال از جسم کودک، ذهن، روح، و حمایت از خانواده اشاره دارد. نتایج حاصل از پژوهش فوق جهت مسئولین و پرستاران NICU در جهت ارتقای مراقبت از نوزاد و خانواده در مرحله ی انتهای زندگی و مرگ کاربرد دارد.

شمار روز افزون تعداد کودکان مبتلا به بیماری های مزمن یک مسئله جهانی است. از مهمترین بیماری های مزمن کودکان می توان به سرطان اشاره کرد. طبق آمار سازمان جهانی بهداشت، تعداد کودکان مبتلا به سرطان بین 50 تا 200 مورد در هر یک میلیون کودک در سراسر جهان متفاوت است(1). این در حالی است که میزان بروز سرطان های دوران کودکی در دختران و پسران ایرانی به ترتیب برابر با 48-112 و 51-141 مورد در هر یک میلیون نفر گزارش شده است(2). سرطان با پیامدهای روانی و جسمی گوناگونی هم برای کودک و هم خانواده اش همراه است. یکی از مهمترین مسائل و دغدغه های مربوط به کودکان مبتلا به سرطان، توجه به کیفیت زندگی و ارتقای آن است(3). از مهمترین و موثرترین شیوه های ارتقای کیفیت زندگی، مراقبت تسکینی را می توان نام برد(4). مراقبت تسکینی در کودکان به علت مراحل رشد و تکاملی خاص هر دوره سنی منحصر بفرد می باشد. به این دلیل نیز سازمان جهانی بهداشت برای آن تعریف جداگانه ای بیان کرده است، مراقبت تسکینی در کودکان به معنی مراقبت کامل از جسم، روان، ذهن کودک و حمایت از خانواده وی می باشد(5). در ایران مشکل اصلی سیستم درمانی-مراقبتی در خصوص مراقبت تسکینی از بیماران مبتلا به سرطان، عدم وجود ساختار و چارچوب مشخص برای اعضای گروه سلامت نظیر پرستاران می باشد (7). در ایران مراقبت تسکینی مفهومی جدید می باشد و برنامه مدون و تنظیم شده ای برای این دسته از خدمات مطابق با نیازهای کنونی وجود ندارد(8). مراقبت تسکینی برای کودکان مبتلا به سرطان در ایران از اهمیت خاصی برخوردار است. در حال حاضر تنها موسسه ای که به اجرای مراقبت تسکینی برای مدیریت درد کودکان مبتلا به سرطان می پردازد، موسسه محک است(10). با توجه به این که در کشورمان شاهد عدم استقرار یک سیستم مراقبت تسکین دهنده برای کودکان هستیم و از آنجایی که آمار کودکان مبتلا به سرطان رو به افزایش است، استقرار نظام مراقبت تسکینی برای کودکان مبتلا به سرطان به عنوان یک نیاز مبرم و قابل لمس است..

زمینه و هدف: یکی از جنبه های مهم مراقبت در بخش های مراقبت ویژه نوزادان، مراقبت تسکینی است. ارایه مراقبت تسکینی نوزادان با موانع و چالش های زیادی روبرو است. این پژوهش با هدف تعیین نگرش پرستاران به مراقبت تسکینی و موانع اجرای آن در بخش های مراقبت ویژه نوزادان انجام شده است. روش ها: این مطالعه توصیفی مقطعی در سال 1397بر روی 128 پرستار شاغل در بخش های مراقبت ویژه نوزادان بیمارستان های تابعه دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی که به روش سرشماری انتخاب شدند، انجام شد. داده ها با استفاده ازدو پرسش نامه " نگرش فروملت نسبت به مراقبت از بیماران در حال مرگ" (FATCOD) و"مقیاس نگرش به مراقبت تسکینی نوزادان"(NPCAS) جمع آوری شد. یافته ها: نگرش پرستاران نسبت به مراقبت تسکینی مثبت بود(81/4± 17/102) و ارتباط معنادار آماری بین شیفت کاری و نگرش پرستاران (001/0>p) مشاهده شد. مانع قوی ارایه مراقبت تسکینی وجود منابع ناکافی (66/2± 93/10) بود. کاربرد نامناسب تکنولوژی (59/1± 90/5)، فرهنگ سازمانی (25/5 ± 69/18) و صلاحیت حرفه ای پرستاران (82/4± 09/18) در ردیف موانع متوسط طبقه بندی شدند و مانع ضعیف اجرای مراقبت تسکینی؛ نگرش فردی و اجتماعی پرستار(60/2± 67/18) بود. نتیجه گیری: پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه نوزادان، نگرش مثبت به اجرای مراقبت تسکینی نوزادان دارند. لزوم تقویت بیشتر میزان نگرش مثبت پرستاران با برگزاری آموزش های بالینی و تیوری و هم چنین توجه و تمرکز بیشتر بر رفع عوامل دیگری که می تواند مانع اجرای مراقبت تسکینی باشد، از اهمیت ویژه برخوردار است. وجود منابع ناکافی مانع قوی ارایه مراقبت تسکینی در نوزادان است لذا تجهیز منابع بخش از نظر محیط فیزیکی مناسب، نیروی انسانی کافی و ارایه مشاوره به پرستاران و تدوین دستورالعمل ها و سیاست های اجرای مراقبت تسکینی در بخش های مراقبت ویژه نوزادان، در اجرای مراقبت تسکینی تاثیر مثبت خواهد داشت.